برای او که دوستش دارم
یکشنبه 24 دی1385
تولدت مبارک...
نمی دانم، چرا دوستت دارم
شاید،
برای این است که تو را آسمانی می پندارم
نه برای اینکه زیبایی مثل آسمان.
نه برای اینکه بی ریایی مثل آن.
برای اینکه بزرگی و جاودانه
برای اینکه مرا هم می پذیری مثل خورشید،
به نام انکه اشک را آفرید تا سرزمین وداع آتش نگیرد
تولدت مبارک
مانند تمام خجل زدگان و رو سیاهان شرم در چین و چروک صورتم پدیدار است...
پائیز تمام شد ...
زمستان اغاز شد...
من تمام شدم ...
ولی هرگز به شروع و ابتدای نو نرسیدم...
پر از دردم ! پری فراتر از پر...
واژه ها و کلمات تمامی کسانی که روز خسته شدند و رفتند و تنهایم گذاشتند...
نمی توانم بنویسم، چه در این مکان چه در خلوت همیشگیم ،جایی که غریبه ای نیست...
دستم حرکت نمی کند ...
مانند وقتی که قفل شدم و نتوانستم بهترین روز جهان را که مختص به تو بود را تبریک بگویم ...
هراس از نوشتن دارم ...
هراس از گفتن دارم ...
هراس از بودن دارم ...
روزی که می دانی و روزی که می دانم تو آمدی ...
تو چشم به جهانی گشودی که شاید لیاقت و پذیرایی از مهمانی که از آسمان بود را نداشت...
چشم باز کردی تا با آتش نگاهت بدی ها را بسوزانی و سیاهی را پاک کنی ...
گریه کردی برای آدمهایی که که حتی ارزش نگاهت و خیالت را نداشتند ...
زنده شدی تا به همه بیاموزی که خدا هنوز امیدش را در انسانها از دست نداده ...
راه رفتی تا نشان دهی که هنوز امیدی و هدفی برای زیستن و ادامه دادن راه های نیمه کاره هست ...
آموختی که بیاموزی خوبی را ...
تا بیاموزی عشق را ...
تا بیاموزی پاکی را ...
ماندی تا بودن را ثابت کنی ...
هستی که به یاد آوری تا شقایق هست زندگی باید باید کرد ...
هستی که همیشه ...
هستی تا گوشه چشمی به که دیوانه اش کردی بیاندازی ...
ببخش اگه به دلت نچسبید ...
سخته به کسی دوستش داری، به کسی که عشقت شد،یارت شد ، دوستت شد روز میلادش را تبریک نگویی
ولی من این کار سخت را انجام دادم
آمدم تا اینجا هم تیک بزنم تا بگویم تولدت مبارک
نوشته شده توسط محسن
در 8 | لینک ثابت
•
