به نام آنكه كلمه را آفرید. و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه میخواستم از او بگویم. سالهاست دچارش هستم.

و چه سخت بود بیدلی را ، ساختن خانه ای در دل. و این دل بینهایت، چه جای كوچكی بود برای دل بیتابش

باید امشب بروم

باید امشب چمدانی که به اندازه ی تنهایی من جا دارد بردارم

و به سمتی بروم که در آن عشق به اندازه ی پر های صداقت زیباست.

 قلبم درد تنهايي نداشت

سينه ام هرگز پريشاني نداشت

 کاش!

 برگهاي آخر تقويم عشق حرفي از يک روز باراني نداشت

کاش!

مي شد راه سخت عشق را بي خطر پيمود و قرباني نداشت...

من یه کوچه تک و تنها بی عبورم

اگه نگذری همیشه سوت و کورم

من یه برگم

اگه باشی تو یه عابر یا یه آبادی

اگه باشی مسافر ....