هوالمحبوب

در سرزمین قلبم ، خانه ای ساختم که پنجره هایش از دیدن تو سربی شدند ، همیشه خیال

تو در اتاقم راه می رود ردّ پای فکرم ، روی جاده های زندگی می ماند تو را بخاطر خودت

و تمام زیبایی هایت دوست دارم مدت هاست بغض سنگینی راه گلویم را بسته و خیال رفتن

هم ندارد نمی دانم شاید بخاطر تو باشد . . . .

مدت هاست چشم هایم میل باریدن دارند ، اما آفتاب نگاه تو مانع گریستن ابر درونم

می شود مدت هاست دلم همچون ذره ای شد که گاهی خودم هم آن را گم می کنم مدت

هاست بخاطر تو نفس می کشم .